داستان غم انگیز یک تکذیب

*محمد رحمانی

چندی پیش یکی از دوستانم طی تماس های مکرر اعلام کرد که یکی از نامزدهای جبهه متحد برخلاف دیگران دارای طرح و برنامه است و حرف های جدیدی برای گفتن دارد. اصرار های این دوست قدیمی سرانجام مجبورم کرد تا موضوع را با مسئولان روزنامه ایران مطرح و رضایت آنان را برای انجام مصاحبه جلب کنم، علی رغم میل باطنی ام در انجام گفتگو های یک بار مصرف سیاسی، با اعلام قبلی و اصرار دفتر ایشان برای انجام گفتگو، در حالی که چندی پیش هم بر خلاف قاعده دفتر ایشان مستقلاً با روزنامه ایران تماس گرفته و خواهان انجام گفتگو شده بود؛ به پای میز مصاحبه رفتم، الهام امین زاده در طول مصاحبه سعی می کرد چهره ای بی طرف از خود نشان دهد، به هر حال تجربه روزنامه نگاریم در میان مصاحبه، موجب آن شد تا با ارزیابی روحیه این بانوی کاندید برای اولین بار در طول صدها مصاحبه ام دو سوال واضح را بدین سان مطرح کنم:

«۱:به عنوان مثال شايد حريفان شما با انتشار مصاحبه خانم امين‌زاده با روزنامه ایران با زدن برچسب انحرافي شما را از عرصه حذف كنند. اين برچسب تا چه حد براي شما اصالت دارد؟ ...

۲:ممكن است شما هم به مانند برخي از كانديداها بعد از انتشار مصاحبه‌تان با روزنامه دولت، در اثر فشار سياسي مجبور به تكذيب مصاحبه یا حداقل تیتر گفت و گو شويد. قبل از مجبور شدن به تكذيب، سخني با افرادي كه مي‌خواهند شما را تحت فشار قرار دهند، نداريد؟
نمايندگان براي انعكاس نظرات خود طبيعتاً با رسانه‌ها همكاري دارند. بنده نيز با رسانه‌هاي اصولگرا مصاحبه مي‌كنم.

۳:يعني روزنامه ایران را جزو رسانه‌هاي اصولگرا مي‌دانيد!
بله»

می دانستم تزلزل پاسخ های وی و نمی دانم های مکرر وی می تواند منجر به تکذیب مصاحبه با اولین فشارها شود.

اما اخلاق رسانه ای به من اجازه نمی داد تا قبل از وقوع جرم کسی را محاکمه کنم، حتی به حکم اخلاق به بهانه جنجالی کردن گفتگو به  سمت چالشی کردن مصاحبه نرفتم و از قسمت های «ریکورد آف» هم چشم پوشی کردم و اکنون نیز حاضر به افشا تمامی مکالمات بعد از انتشار مصاحبه نیستم.

انباشت دیگر برنامه ها برای نگارنده و روزنامه موجب شد تا فاصله ای کوتاه بین انجام مصاحبه و انتشار آن حاصل شود و جالب اینکه در طول این مدت دوستی که در ستاد خانم امین زاده مشغول بودند روزانه طی تماس های خود از چرایی عدم انتشار مصاحبه در روزنامه ایران سوال می کردند.

سرانجام مصاحبه ای که عین به عین پیاده شده بود، در تاریخ5 اردیبهشت منتشر شد، صبح همان روز طی تماس های مکرر با نگارنده متوجه شدم که فشار عجیبی بر روی این نامزد انتخاباتی است، اما مشاوره های رسانه ای نگارنده موجب شد تا خانم امین زاده آرامش خود را به دست بیاورد.

اما لحظه به لحظه جریان اقتدارگرا فشار خود را بر ایشان افزایش می داد، انتظار من از این کاندیدا این بود تا با پایبندی به مواضع روز مصاحبه، نشان دهد تا در آینده در مقابل فشارها تسلیم نخواهد شد.

امین زاده هر چه قدر بیش تر تزلزل نشان می داد پذیرای بیش تر فشار ها بود، آنچنان که بر مبنی گفتگوهای تلفنی که به ساعت ها کشید، نامبرده مدعی شد از سوی تمامی مسئولین  متنوع سیاسی و... تحت فشار است.

حتی امین زاده برای بقای خود آن دوست و عضو ستاد خود را که بی چشم داشتی مومنانه در تبلیغ و معرفی وی از هیچ تلاشی فرو گزاری نکرده بود، عامل سرویس های بیگانه جاسوسی دانست تا در عمل ثابت کند اخلاق، شعاری بیش نیست!

سرانجام امین زاده اثبات کرد که توان ایستادگی در مقابل فشار ها را ندارد و جمعیت های محدود سیاسی را به مثابه توده ها مردم فرض کرده و دقایقی بعد از یکی از دیالوگ های معمولی و تاکید بر تحت فشار بودن ، در عرض کمتر از یک ساعت مواضعش چرخش 180 درجه ای یافت و در آخرین گفتگو مدعی شد قصد انصراف از صحنه انتخابات را دارد تا حداقل اجازه ادامه حیات سیاسی اش صادر شود، ایشان با خط جدید در عین ناباوری نگارنده، مدعی شد به گمان مصاحب با روزنامه جوان مصاحبه را انجام داده، بوق های مکرر تلفن نشان دهند آن بود که مکالمه به توصیه [...] در حال ضبط است تا با تفکیک جزئی از ان بتوان تئوری توطئه را به اثبات رساند.این در حالی بود که نگارنده بر مبنی عادت قدیمی در تمام تماس های تلفنی ام اینگونه خود را معرفی میکنم:«رحمانی هستم از روزنامه ایران»حتی در شب انتشار مصاحبه هم با تبیین محتوای تیتر، وعده انتشار مصاحبه را در روز آینده در روزنامه ایران را دادم، به هر حال امین زاده صراحتا در آخرین تماس از نگارنده خواست تا با درج مقاله ای علیه ایشان موجبات برگشت حیثیت شان را در نزد اعضا جبهه متحد را مهیا سازم! تنها لحظاتی بعد متن از پیش آماده شده ای بر روی خروجی خبرگزاری فارس قرار گرفت و در یک ناپختگی سیاسی- رسانه ای اینچنین تیتر خورد :« به نام «روزنامه جوان» با من گفتگو کردند؛اما مصاحبه را در «روزنامه ایران» چاپ کردند» !

این اقدام نه تنها توهین به روزنامه دولت بلکه هتک حیثیت روزنامه نگاری است که اخلاق را سر لوحه امور خود قرار داده، جالب اینجا ست که فایل صوتی مصاحبه و متن مصاحبه مشخص می کند که گفتوگو برای چه رسانه ای گرفته شده حتی چندین بار نام روزنامه ایران به کار برده شده؛ بر خلاف شعار های اخلاق محور ایشان در طول مصاحبه این مورد و ادعا گزاف عین بی اخلاقی به حساب می آید.

اما سوال اصلی اینجا ست که چرا ایشان راه آسان تر یعنی تکذیب متن یا تیتر مصاحبه را انتخاب نکردند، پاسخ روشن است وجود فایل صوتی مصاحبه و پیاده شدن دقیق مصاحبه این امکان را از وی صلب می کرد.

به هر حال ماجرا به حدی روشن است که حتی جای هیچ گونه شبهه و سوالی بین همکاران و دوستانم در رسانه های مختلف نظیر رجا نیوز، خبرگزاری فارس، روزنامه جوان و... مطرح نبود.

البته از جریان اقتدراگرا انتظار احترام به آزادی اندیشه نیست و از همین رو مصاحبه شونده ای را به جرم انجام گفتگو با روزنامه ایران و بدتر از ان اصولگرا دانستن این روزنامه تحت فشار قرار می دهند. اما نکته اصلی اینجا ست که چگونه نامزدی که نمی تواند فشار های معمول سیاسی را تحمل کند، می تواند استقلال رای خود را به اثبات برساند، آیا امثال امین زاده های متزلزل می تواند در مقابل مافیا قدرت و ثروت ایستادگی کنند و از حق ملت دفاع کنند یا اینکه باز هم در اثر فشار، رای خود را تسلیم صاحبان زر و زور می کنند؟!

امین زاده در دو راهی ایستادگی بر مواضع و تاکید بر استقلالش یا ذلت تکذیب واقعیت و بدست آوردن دل سیاست بازان،  با پشته پا زدن به اخلاق، راه دوم را انتخاب کرد.